درآبان ماه سال 1323 دروزارت پيشه و هنر، اداره مستقلي به نام اداره كل كار تشكيل شد. اين اداره كل ابتدا براي رسيدگي به اختلافات تصويبنامه اي تنظيم كرد كه درفروردين ماه سال 1324به تصويب هيات وزيران رسيد. اولين طرح قانون كاردر تاريخ 28 ارديبهشت ماه 1325 و در زمان تعطيلي مجلس به تصويب هيات وزيران رسيد.

 
ازآنجا كه با تصويب قانون كار، سازمان كوچك اداره كل كار ، قادر به حل و فصل امور كارگري نبود و از طرف ديگر يكي از گردانندگان حزب توده نيز در راس وزارت پيشه و هنر قرارگرفته بود و حكومت وقت به سبب مخالفتهاي سياسي حزب مزبور، مايل نبود اموركارگري كشور را سلطه و در اختيار وي قراردهد. لذا با تصويب هيات دولت در 13/5/1325وزارتخانه جديدي به نام ""وزارت كار وتبليغات " از ادغام "اداره كل كار"، "اداره كل انتشارات و تبليغات" و "اداره عمران و اصلاحات وزارت كشور" تشكيل و مامور اجراي قانون كارگرديد. درسال 1325 مظفر فيروز به عنوان اولين وزير وزارت كار و تبليغات معرفي شد.

تاريخچه وزارت كار و امور اجتماعي را مي توان به دو دوره قبل و بعد از انقلاب اسلامي 1325 تا 1357 و 1357 تا 1382 تقسيم كرد.
درسال 1325 بعد از تصويب وزارت كار و تبليغات توسط هيات دولت، سرانجام درسال 1328 اجازه قانوني تاسيس وزارت كار از طرف مجلس به دولت داده شد و وزارت كار موجوديت قانوني پيدا كرد.
هدف و وظايف وزارت كار و تبليغات در بدو امر با توجه به شرايط اجتماعي و سياسي آن زمان به شرح ذيل بود:
ايجاد مرجع بي طرف صلاحيتدار براي حل اختلافات كارگر و كارفرما و تمركز امور مربوط به كار و مراقبت در تهيه اجراي مقررات قانون كار و قانون بيمه كارگران و حمايت و تامين بهداشت و رفاه كارگران و برقراري روابط با تشكيلات بين المللي كار.